En zo heb je niets en zo krijg je opeens een heerlijk ouderwetse Wu Tang plaat voor je kiezen. Neerlands’ enige echte Killa Bee pakt het groots aan en doet zo’n beetje alles wat je van een volwaardig Wu lid mag verwachten: een gloedvolle, rete-chaotische plaat. Klakkeloos het patroon overtrekken is het echter niet, want deze Moker verbloemt zijn roots en politieke opvattingen voor niemand. Broeder komt hard. En eindelijk wordt die belofte ingelost na zoveel jaren uit het zicht.
GERT VEENSTRA
BEST ALBUM OF THE MONTH
SKELETONS AND THE KINGS OF ALL CITIES
WORST ALBUM OF THE MONTH
CALVIN JOHNSON
BEST COVER OF THE MONTH
RTX
WORST COVER OF THE MONTH
ARTCHA
EL-P
I’ll Sleep When You’re Dead Def Jux/PIAS
Wachten op een nieuwe plaat van El-P duurt lang, maar is de moeite meer dan waard, zo blijkt nu weer. Eigenlijk is hij de enige producer die sinds The Bombsquad nog dat lekker paranoïde stofzuigergeluid in zijn joints heeft. Daarnaast is het prima road rage muziek, vandaar dus ook dat Trent Reznor op een van de nummers een moppie meezingt. Als dat je niet afschrikt, dan is dit album de verplichte backpack-aankoop van het jaar.
KAREL VISSER
FRANK N DANK
The EP Walboomers
Lekker zomerse niets-aan-de-hand hiphop. De haren op je arm zullen niet overeind staan en je zal er geen nieuwe inzichten over het leven, de game of geavanceerde wiskunde aan overhouden, maar voor een zomerse dag met de BBQ en de soundsystem op full blast is het prima te doen. Eerlijk, degelijk en lekker, net als de rotitent bij mij om de hoek.
LYLKE VAATSTRA
APATHY & CELPH TITLED
No Place Like Chrome PIAS
Apathy ken je misschien van die ene track waarin hij (net als iedereen toentertijd) makkelijk gebruik maakte van het basloopje van ‘7 Nation Army’. Niks mis met een gimmick zeggen wij, zolang het maar goed gebeurt. Deze hele plaat is van de vrolijke samples en ademt dus een lekker luchtige, zij het wat gedateerde sfeer. Niks mis met traditie, zolang ook die stijlvol wordt tentoongespreid. Niks mis dus met deze plaat.
SJON JANSEN
DJ VADIM
The Soundcatcher BBE/PIAS
Die aalgladde Rus is terug, en het is wederom zo laidback, mierzoet en slick als de neten. Ergens doet het me denken aan die ene oude foto in de Do’s & Dont’s van een Russische wigger opgetuigd met nepgear. Maar dat zou deze plaat tekort doen, want het luistert echt lekker weg zo op de achtergrond. Deze is voor de cocktails, na de BBQ.
LYLKE VAATSTRA
ARTCHA
Therapy Sessions Schizofreniks Records
Waarom UK hiphop en grime niet en dat slappe dubstep wel zijn aangeslagen aan deze kant van het Kanaal blijft vooralsnog een groot mysterie. Helemaal als je deze plaat erbij pakt. Toegankelijk en toch hard, met tracks voor de ladies en toch niet soft. Misschien komt het er dan alsnog van met UK rap hier in Nederland. Tot die nieuwe Dizzee dropt is dit in ieder geval een lekker tussendoortje.
BAS DE KORT
SOUL SEARCHERS
Blow Your Whistle Vampisoul/Sonic Rendezvous
Ik heb het al vaker gezegd: wat ben ik blij met labels als Vampisoul. Dit is wederom een compilatie, nu met de beste breaks van deze funkgoden. Niets meer en zeker niets minder.
TJAP BROWN
RJD2
The Third Hand XL/V2
Laat ik nou altijd gedacht hebben dat Rjd2 experimentele hiphop maakte. Weliswaar voorzien van flink wat elektronische bliepjes en politiek correcte Def Jux invloeden, maar toch… Dat hij klinkt als het folky neefje van Money Mark deed me direct even mijn wenkbrauwen fronzen. Her en der ontwaar je nog wel een beat, maar dit is vooral sferisch noodelen voor volwassen b-boys die het tegenwoordig wat rustiger aan doen. Soms pakt dat best aardig uit, vaker klinkt hij ronduit slaapverwekkend.
DJ NEVEL
BUNNY RABBIT
Lovers And Crypts Voodoo Eros/Konkurrent
Nooit geweten dat het zo goed samen ging: Lesbiennes en booty/ghetto-tech-smeerpijperij. Maar Bunny en haar butch-vriendinnetje maken samen een soort ambient-crunk vol hatelijk bedoelde geile praat waardoor Peaches definitief bij het oud vuil kan. Echte joekels van hits ontbreken nog, maar als ze live genoeg uptempo tracks spelen kunnen hun optredens vast en zeker lekker rellerig worden.
TABATHA POD
TARWATER
Spider Smile Morr Music/Konkurrent
Aha! Zo klinkt dodelijk saaie, kansloze indietronica dus als het gemaakt wordt door een Duits duo dat al tien jaar aan het ploeteren is. Altijd goed om te weten. Next!
EDDY ANOREXIA
LESBIANS ON ECSTASY
We Know You Know Alien8 Recordings/Konkurrent
Na jaren van observatie ben ik er nog steeds niet achter waarom veel homo’s iets vrouwelijks hebben en nogal wat lesbiennes lijken op kleine jongetjes. Waarom ogen als iets waar je in het geheel niet op valt? Dat je in bed ligt en denkt: Ik zou nooit sex met een man willen hebben, maar laat me wel likken door mijn butch-vriendinnetje. I don’t get it. Toch blijft het razend spannend om te luisteren naar kille electro van militante vrouwen die dolgraag, louter omdat je een heteroseksuele man bent, je pik er af zouden willen hakken. Dat een song als ‘Party Time’ me ondanks alles stiekem toch een joekel van een stijve bezorgt baart me dus zorgen. Hopen dat ze het niet zien.
JP BALZAC
PRIESTBIRD
In Your Time Kemado/Munich
De jongens van Tarantula AD zijn overgestapt van de progmetal naar een soort van bombastisch derde oog-stilo mescalinerock die heel goed uitpakt. Denk aan een Mars Volta zonder de overstuurde freakiness, maar wel met een laidback bikerhippie op zang en je komt aardig in de buurt. Briljante plaat.
BUCHI WERLEMAN
THE PONYS
Turn The Lights Out Matador/V2
Het puike aan de Ponys is dat ze binnen geen enkel bestaand format passen. Zijn ze nou een punk, grunge of indie bandje? Hebben ze vroeger nou veel naar Sonic Youth geluisterd of juist helemaal niet? Wat je wel weet is dat ze ultiem dope songs met godsgruwelijk schitterende melodieën schrijven. Damn, ik loop gewoon met een coolere tred over straat als ik net naar The Ponys heb geluisterd. Het mooiste van alles: Ze hoeven niet zo nodig. Ze snappen dat de liefhebber ze toch wel weet te vinden. Onderkoelde perfectie baby!
ARNJEVSKU
MODEST MOUSE
We Were Dead Before The Ship Even Sank Red Ink
Johnny Marr, dé Johnny Marr van The Smiths zit nu in Modest Mouse. Het is geen garantie voor vuurwerk (zie Electronic, het samenwerkingsproject die hij jaren geleden met New Order’s Bernard Sumner deed), maar het zorgt wel voor veel bekijks. En dat heeft Isaac Brock goed gezien. Natuurlijk is Marr’s geluid hier uit duizenden herkenbaar, en hij voegt zowaar nog wat toe aan het Modest Mouse geluid. Maar het zijn echt de liedjes (misschien wel de beste set die Brock heeft geschreven tot nu toe) die deze plaat zo’n ongelofelijke killer maken. En dus heeft Modest Mouse haar beste plaat gemaakt en steekt Marr (weliswaar op een oceaan afstand) een dikke middelvinger op naar de momenteel zo enorm op schoolbandjes gefixeerde Britse scene.
BOB NIGGENDIJKER
SCRAM C BABYWOLF & CUB
Vessels 4AD/V2
Toen ze onlangs het voorprogramma van Wolfmother verzorgden was het nog niet veel soeps, maar op CD klinkt deze Australische psychedelische stonerrock een stuk beter. Ik heb geen idee wat voor botte truckers er in de zaal zouden staan, mochten ze zelf een keer headlinen, maar als je in de mood bent voor logge, zompige grooves is zo’n deun als ‘March of Clouds’ prima te doen. Het cijfer wat hierboven staat lijkt bijna uitgevonden voor deze band.
TUAREG SCHIPPARIN
THE BEES
Octopus Virgin/EMI
Ga naast je stereo op je rug op de grond liggen. Druk op play. Sluit je ogen. Vergeet even wat je de komende dagen allemaal nog moet doen. Oftewel: Probeer zoveel mogelijk te ontspannen. Adem in, adem uit, doezel een beetje weg. Op deze manier komen de dubby 60’s symfonietjes van dit zestal het best tot hun recht. Stressloze retro als een way of life. Verre van vernieuwend, maar wel zo oprecht chill dat zelfs houterige journo’s zich vanzelf groovy gaan voelen. En dat wil wat zeggen.
NONKEL NOBEL
120 DAYS
S/T Lowlands
120 Days is de Can van deze generatie. Klaar. Einde discussie. Wij waren er al maanden down mee en jij hebt ze gezien op Eurosonic. De plaat ligt nu eindelijk hier in de winkels, dus ga hem halen en zet hem op je 5.1 Blaupunkt wanneer je diep in de nacht maar weer eens de snelweg opgaat, omdat je maar niet kan slapen.
SCHIMMELPENNINCK
APOSTLE OF HUSTLE
National Anthem Of Nowhere V2
Van de gitarist van Broken Social Scene. Dat is op zich al aanbeveling genoeg om nu naar de winkel te lopen. Als je een liefhebber bent van sophisticated, melancholische en toch zomers klinkende indierock, dan is dit je jam. Het titelnummer zou weleens een van de beste dingen zijn die je deze hele maand zal horen en als je deze plaat niet op zijn minst een kans geeft dan kom ik hoogstpersoonlijk naar je volgende vernissage om luidkeels je platencollectie te dissen. Zo goed?
ARIE HAAN
RTX
Munich
Jennifer Herrema is zo rightwing als de pest, maar ze blijft een heldin. Op deze plaat (check die hoes!!!) geeft ze haar innerlijke Ted Nugent vrij baan en dat resulteert in groezelige hairmetal-jams waar de haarspraystank nog niet van is weggezakt. En dat is een compliment. Schat, we eten roadkill vanavond...
SHITDISCO
Kingdom Of Fear Fierce Panda/Munich
Als je te veel blaadjes leest en daardoor denkt dat New Rave een geschenk uit de hemel is kan het bijna niet anders dan dat de albums van de bijbehorende bands flink tegenvallen. Hou je echter van veel zuipen, ruige feestjes in kraakpanden en is Britpop je doorgaans net iets te liefjes, dan zul je vast verdomd lekker kunnen stuiteren op de opgefokte beats van dit lichtelijk hysterische Schotse viertal. Of je hier in 2008 nog mee aan moet komen valt te betwijfelen, maar dat geldt vermoedelijk ook voor je t-shirt, je haardracht en je huidige partner.
MIKE CASHGLOW
TROY X
THE TWILIGHT SAD
Fourteen Autumns And Fifteen Winters Fat Cat/Pias
Doorgaans heb ik weinig geduld met bands wiens nummers de vijf minuten grens overschrijden, maar voor deze bitter klinkende Schotten maak ik graag een uitzondering. Door James Graham’s tongval is Arab Strap nooit ver weg, maar het blik aan noisy shoegazer-invloeden dat ze hier open trekken doet eerder denken aan Mogwai of Doves. Geestverruimender dan een handvol paddo’s en tegelijkertijd toch zo flets als de huid van de indie-jongens die hier op hun achterkamertjes naar zullen gaan luisteren. Fijn zo.
MANI MANIAC
GRINDERMAN
Grinderman Mute/EMI
Stelling: Als Nick Cave (70?) met zijn nieuwste project ogenschijnlijk moeiteloos een van de meest zinderende cd’s van de afgelopen maanden uit zijn mouw schudt moeten er momenteel wel absurd veel middelmatige bandjes zijn. Hoe kan het nou dat een man die je opa had kunnen zijn scherper, gemener en tig malen heftiger klinkt dan al die horrorcore-jochies bij elkaar? We hadden die lijer verdomme al dood verklaard en dan schrijft ie opeens ‘No Pussy Blues’, zo’n beetje het beste frustratievolkslied aller tijden.
Het moest niet mogen. Maar die aap flikt het ‘m toch.
JENS SWAFFELAAR
BLONDE REDHEAD
23 Beggars
Iemand vertelde mij ooit een keer dat hij Blonde Redhead niet trekt omdat het teveel zou lijken op de liedjes van Kim Gordon op de platen van SY. Tja. Ik krijg zelf nog altijd een nat streepje in mijn broek van de broeierige sfeer die Kazu en haar twee mannen steeds weer weten te pakken. Toegegeven, ze maken elke keer opnieuw dezelfde plaat. Maar het is dan ook wel een pracht-plaat. De soundtrack voor deze lente is hier.
DE WREKER
AMANDIN
Solace In Sore Hands Fat Cat Records/Pias
Hoewel dit een gloednieuwe CD is heb ik toch het gevoel dat ik deze liedjes stuk voor stuk al minstens honderd keer heb gehoord. Zo vertrouwd klinkt dit semi-akoestische Americana getokkel me in de oren. Zoetgevooisde zang, intelligente thema’s, intieme sfeer…het had Midlake kunnen zijn. Of Great Lake Swimmers. Maar het is dus Amandine. Althans, dat zegt het hoesje. Mooi hoor. Maar totaal zonder identiteit.
IL PADRE
BRIGHT EYES
Cassadaga Polydor/Universal
Waarom wordt er in godsnaam altijd zo verheven gedaan over, spreek uit met aardappel in de keel, Bright Eyes? Gaat Conor Oberst sterven voor onze zonden? Willen we nog steeds horen dat hij op zijn dertiende al een demo uitbracht? Luister, hij is nu 27 en nog steeds presteert hij het niet om echt pakkende nummers te schrijven. Looks, charisma, snik in de stem, Americana-invloeden, tuurlijk, allemaal aanwezig, maar vrij-wel alle liedjes lijken toch iets te missen. Conor’s stem klinkt eerder lethargisch lijzig dan doorleefd… snappez vous? Er. ontbreekt. iets. wezenlijks.
J. LENNON
THE CINEMATIC ORCHESTRA
Ma Fleur Ninjatune/PIAS
Er is eigenlijk maar een band die wegkomt met het combineren van soul, folk en een tikje koffietafel-fusion. En dat zijn deze jongens. Deze plaat is groots en meeslepend waar het wil en breekbaar waar het kan. Perfect uitgevoerd en daar wringt het ook een beetje. Dat Gilles Peterson soulnerd-luchtje blijf je in de verte ontwaren. Maar als je dat loslaat en in een moment van introspectie, of in een hevige zoenpartij met je allerliefste bent beland, dan is er deze maand geen betere muzikale begeleiding.
DON POLVITO SANCHEZ
CALVIN JOHNSON & THE SONS OF THE SOIL
Calvin Johnson & The Sons Of The Soil K/Konkurrent
Hij mag dan de labelbaas van het op zich best wel coole K records zijn, dit album van mr. C.J. is werkelijk strontvervelend. Dacht ie soms dat we dit soort toonloze slackers ongein sowieso wel zouden waarderen omdat hij al een behoorlijk staat van dienst heeft? Dude, zelfs het meest saaie Beastie Boys zij-project kon me nog 600 keer meer boeien. En die waren al niet te harden. We zouden op de punt van Texel ons eigen Guantanamo Bay moeten beginnen. Dan konden we dit soort Amerikaanse staatsburgers daar voor onbepaalde tijd vasthouden.
ARN AL-SADR
ZITA SWOON
Big City Chikaree/Bang!
Man, wat was ik blij toen Stef Kamil Carlens op zijn vorige plaat dat nichterige kattengejank had opgegeven. Nu klinkt hij alweer een stukje beter en zie je hem voor je als die maat van je waarvan je het niet erg vindt dat hij—vaak ook nog eens met een rok aan—steeds met al de vrouwen ervandoor gaat. Soms is het net iets te Lee Hazelwood om geen pastiche te zijn en nergens haalt het de level van de comeback van dEUS, maar wie kan nou boos blijven op ons Stefke?
MACAMBA KILLER
BATTLES
Mirrored Rough Trade
Nou, dat weet ik niet zo gauw Mohammed! Heb je deze al gehoord? Als je ooit een band wilt tegenkomen dat qua stijl, vernieuwing en uitvoering een stuk of drie klassen verder is dan de rest en als je denkt dat je daar daadwerkelijk voor klaar bent, check dan deze plaat. Dan kun je wel zeggen dat postrock en progmetal steriele muzikantengenres zijn, maar dan weet ik ook meteen genoeg over jou, homie!
NICK LYCHEE
STINKING LIZAVETA
Scream Of The Iron Iconoclast Monotreme Records/Konkurrent
Beter dan dit wordt het niet. Ze maken instrumentale post-metal-jazz-progressive-muso-rock die om onverklaarbare redenen rete-spannend klinkt, werden opgenomen door Steve Albini, de vrouwelijke drumster wordt geflankeerd door de broertjes Papadopoulos en die bandnaam is een verwijzing naar een personage uit een van de boeken van Dostoevsky. Bent u daar nog? Het had met gemak de foutste band aller tijden kunnen zijn. Maar nee: Gortdroog de beste.
MOHAMMED SHARON
PANDA BEAR
Person Pitch Lowlands
De derde plaat van Animal Collective’s Panda Bear (zijn moeder noemt hem gewoon Noah) is een heel stuk toegankelijker dan je zou verwachten. Geen freakfolk hier maar catchy close harmony popmelodieën over ritmisch kabbelende bedjes van found sound samples. Dit gebeurt dus wanneer de drugs wel doen wat op het pakje staat. Als Brian Wilson niet gek was geworden, dan had hij wellicht een plaat als deze gemaakt.
ARIE HAAN
SKELETONS AND THE KINGS OF ALL CITIES
Lucas Ghostly/PIAS
Er is sinds Simon Vinkenoog jong, gek en vol dampend zaad was, geen betere tijd geweest dan nu voor dit soort vrijzinnig macrobiotische muziek. Ondanks dat het niet als stuurloze freakfolk klinkt (het is ook veel meer gericht op organisatie dan op catharsis) blijft het die sfeer uitademen van een vrije, moedwillig absurdistische utopie zonder spijt of melancholie. Een golf zonder eind, een meanderende kus. Toeters, bellen en neptieten overal. Ik teken ervoor.
BUCHI WERLEMAN
I can’t tell if he just got to his chest and said “Fuck it,” or saw himself in the mirror and was like “Hang on a sec, why make myself a half-assed woman when I can just be a cool gay dude on top of a really hot girl?” but it’s kind of making me want to do both. Comments/Enlarge See all
I couldn’t work out how I knew this guy and then I was like: “Of course! He’s the living embodiment of the brains of all my best slightly shitty friends.” Comments/Enlarge See all
Vice Magazine - I WENT UNDERCOVER IN THE WORLD OF SYRIAN WHOREHOUSES - PART 2 -
MUZIEK
COOL KIDS
De hiphop scène van Chicago stijgt zowat op, en dit neongekleurde duo genaamd The Cool Kids is daar mede verantwoordelijk voor. Chuck Inglish (22) en Mikey Rocks (19) zijn elkaar ooit op Myspace tegengekomen.
BLOG
WILLEM WEVER EXPERIMENTEERT
'Drop it like it's hot' is maar één van de vele rare semi-wetenschappelijke experimenten van deze scholier uit de VS. Creativiteit kent geen grenzen, je weet toch.
ARTIKEL
DIT IS GEWELDIG
Ik ben niet een van die gasten die mensen op feestjes in een hoekje duwt om tegen hen tekeer te gaan over biodiesel, ook ben ik niet iemand die mensen “fucking idioten” noemt als ze sceptisch zijn over de opwarming van de aarde.
REVIEW
REVIEWS
Reviews van o.a., GIRL TALK, KID ROCK, LOS CAMPESINOS, WU-TANG CLAN, PERCEPTIE, MATTAFIX, BRITISH SEA POWER, BLACK MOUNTAIN EN AARON.
I
En zo heb je niets en zo krijg je opeens een heerlijk ouderwetse Wu Tang plaat voor je kiezen. Neerlands’ enige echte Killa Bee pakt het groots aan en doet zo’n beetje alles wat je van een volwaardig Wu lid mag verwachten: een gloedvolle, rete-chaotische plaat. Klakkeloos het patroon overtrekken is het echter niet, want deze Moker verbloemt zijn roots en politieke opvattingen voor niemand. Broeder komt hard. En eindelijk wordt die belofte ingelost na zoveel jaren uit het zicht. 
_266.jpg)
I’ll Sleep When You’re Dead
The EP
Lekker zomerse niets-aan-de-hand hiphop. De haren op je arm zullen niet overeind staan en je zal er geen nieuwe inzichten over het leven, de game of geavanceerde wiskunde aan overhouden, maar voor een zomerse dag met de BBQ en de soundsystem op full blast is het prima te doen. Eerlijk, degelijk en lekker, net als de rotitent bij mij om de hoek.
No Place Like Chrome
Apathy ken je misschien van die ene track waarin hij (net als iedereen toentertijd) makkelijk gebruik maakte van het basloopje van ‘7 Nation Army’. Niks mis met een gimmick zeggen wij, zolang het maar goed gebeurt. Deze hele plaat is van de vrolijke samples en ademt dus een lekker luchtige, zij het wat gedateerde sfeer. Niks mis met traditie, zolang ook die stijlvol wordt tentoongespreid. Niks mis dus met deze plaat. 
The Soundcatcher
Blow Your Whistle
The Third Hand
Laat ik nou altijd gedacht hebben dat Rjd2 experimentele hiphop maakte. Weliswaar voorzien van flink wat elektronische bliepjes en politiek correcte Def Jux invloeden, maar toch… Dat hij klinkt als het folky neefje van Money Mark deed me direct even mijn wenkbrauwen fronzen. Her en der ontwaar je nog wel een beat, maar dit is vooral sferisch noodelen voor volwassen b-boys die het tegenwoordig wat rustiger aan doen. Soms pakt dat best aardig uit, vaker klinkt hij ronduit slaapverwekkend.
Lovers And Crypts
Spider Smile
Aha! Zo klinkt dodelijk saaie, kansloze indietronica dus als het gemaakt wordt door een Duits duo dat al tien jaar aan het ploeteren is. Altijd goed om te weten. Next!
We Know You Know
In Your Time
De jongens van Tarantula AD zijn overgestapt van de progmetal naar een soort van bombastisch derde oog-stilo mescalinerock die heel goed uitpakt. Denk aan een Mars Volta zonder de overstuurde freakiness, maar wel met een laidback bikerhippie op zang en je komt aardig in de buurt. Briljante plaat.
Turn The Lights Out
We Were Dead Before The Ship Even Sank
Vessels
Octopus
S/T
National Anthem Of Nowhere
Kingdom Of Fear
Fourteen Autumns And Fifteen Winters
Grinderman
23
Solace In Sore Hands
Hoewel dit een gloednieuwe CD is heb ik toch het gevoel dat ik deze liedjes stuk voor stuk al minstens honderd keer heb gehoord. Zo vertrouwd klinkt dit semi-akoestische Americana getokkel me in de oren. Zoetgevooisde zang, intelligente thema’s, intieme sfeer…het had Midlake kunnen zijn. Of Great Lake Swimmers. Maar het is dus Amandine. Althans, dat zegt het hoesje. Mooi hoor. Maar totaal zonder identiteit. 
Cassadaga
Ma Fleur
Hij mag dan de labelbaas van het op zich best wel coole K records zijn, dit album van mr. C.J. is werkelijk strontvervelend. Dacht ie soms dat we dit soort toonloze slackers ongein sowieso wel zouden waarderen omdat hij al een behoorlijk staat van dienst heeft? Dude, zelfs het meest saaie Beastie Boys zij-project kon me nog 600 keer meer boeien. En die waren al niet te harden. We zouden op de punt van Texel ons eigen Guantanamo Bay moeten beginnen. Dan konden we dit soort Amerikaanse staatsburgers daar voor onbepaalde tijd vasthouden. 
Big City
Mirrored
Scream Of The Iron Iconoclast
Person Pitch
