NIEUWSBRIEF

nlangs kreeg ik een idee om op tamelijk ongebruikelijke wijze de wereld rond te reizen. Namelijk jezelf telkens voor een bepaalde tijd bij een sekte aansluiten om daar wat te gaan profiteren van anderen hun labiliteit. En als je het eenmaal beu bent gewoonweg verder trekken naar de volgende. Er is keuze genoeg. De enige vereiste is niet te zwak in je schoenen staan op geloofsgebied natuurlijk, wat geen probleem mag zijn voor de gemiddelde trendverzadigde Vice lezer. Het zal weliswaar niet altijd even simpel verlopen. Sommige rituelen en preken zullen saaier zijn dan elders, het onder zweverige dwang bezwangeren van geloofsgenoten kan leiden tot morele dilemma’s en vroeg opstaan om missionariswerk te verrichten is balen. Probeer ook rekening te houden met ongelukkige timings; net binnenwandelen bij collectieve zelfmoorden of gewapende razzia’s is niet de bedoeling. Ik stel voor dat degene die bij dit alles het pionierswerk verricht er dadelijk een Lonely Planet op nahoudt.

Zelf zal ik op rommelmarkten of in een platenwinkel zelden een elpee met sektemuziek laten liggen. Wat er doorgaans te horen valt is zelden van goede kwaliteit maar de hoesfoto’s alleen al rechtvaardigen meestal de aanschaf. In uitheemse gewaden gestoken extatische westerlingen—mogelijk een hoop dokters en advocaten—die druk in de weer zijn een zuiverende dans uit te voeren of samen de blik gericht hebben op iets dat totale blijheid opwekt, wat dat ook mag zijn. Angstaanjagender en deprimerender dan het grimmigste blackmetal of neofolk landschap ooit op een platenkaft gedrukt.

Best gezellig daarentegen was het bij de Hare Krishna die ik eens met wat vrienden bezocht tijdens een korte vakantie in de Ardennen. Onze vrienden winkelstraat-rinkelaars bezitten daar een mooi kasteel in een prachtige omgeving, helemaal perfect aan te bevelen door Vlaanderen Vakantieland. In de bijbehorende merchandise shop kocht ik een cd van bekeerling Nirantara Dasa, getiteld ‘Transcendental Beatles—Volume 1’. Een verzameling Beatles nummers waarvan de teksten aangepast werden om Krishna niet onbetrokken achter te laten. ‘She Loves You’ wordt ‘It’s Krishna (yeah yeah yeah)’, ‘The Word’ heet nu ‘The Name’—raad eens welke. Ook de moeite zijn ‘For The Benefit Of Prabhupada’ en ‘Krishna, That’s What I Want’. Gek genoeg staat er geen versie op van George Harrison’s solonummer ‘My Sweet Lord’. Misschien was het met zijn Hare Hare/Hare Krishna refrein net iets te voor de hand liggend voor eigenzinnige Nir. Respect daarvoor. Waar ik ook wel wat verwachtte was ‘Kundalini Meditation Of Music’, een release van de Baghwan. Eighties icoon, fan van de kleur oranje en Rolls Royce junkie. Op de voorkant een foto van hemzelf met gesloten ogen, waarschijnlijk om meditatie te suggereren maar ik sluit een middagdutje met volgevreten pens en uitgeput libido niet uit. Hij ziet er alvast tevreden uit. Op de achterkant alweer een hoop zielepoten in vrije expressiedans, niet zoveel verschillend van het gemiddelde sfeerbeeld uit een hedendaagse dansvoorstelling. Het geheel geeft een minder ijdele boodschap, dat wel. ‘The music makes you shake. It makes you dance. It demands your total participation. It does not allow you to remain an outsider, a spectator. Like an urgent message racing down the telegraph wires of your body, it sets alarm bells of delight ringing from your head to your toes.’ Wow. Zoals bij ‘Let There Be Rock’ van ACDC dus? Ik ben benieuwd. De music werd gecomponeerd door ene Deuter, afkomstig uit de Krautrock en er wordt een analoge synthesizer gebruikt, dat belooft. Het begint inderdaad niet slecht. Half sci-fi B-film soundtrack, half Ibiza chill out, maar helaas, de gehoopte explosie blijft uit. Ik blijk uiteindelijk toch geen zin te krijgen om mezelf met eigen kak in te smeren en de straat op te rennen. Jammer. Altijd maar beloftes beloftes.

Na al die vermoeiende pogingen tot rustgeving zal ik mijn aandacht moeten richten op iets opwindender. Niet echt een sekte, al zien ze er zo uit, eerder een commune met eigen taal en al, maar deze keer met fantastische muziek is Magma uit Frankrijk.

Spilfiguur is funky drummer Christian Vander, een man met een nogal doordringende blik die je vanop de meeste foto’s aankijkt alsof hij je elk moment kan aanzetten tot het eten van een denkbeeldige ci-troen of de spontane assassinatie van een wereldleider.

Een man naar mijn hart kortom. Magma is ook een van de weinige progformaties die niet klinkt alsof ze het bestaan van een ander ge-slacht loochent. Integendeel, de vrouwelijke backingvocals in het verder onbegrijpelijk ‘Zeuhls’ geven mijn sowieso vlug op hol slaande fantasie de indruk dat er op Magma’s massief ommuurde privé-domein toch wel wat te feesten viel. Ouh la la.

Als uitsmijter geef ik jullie Ya Ho Wa 13. Een man met een lange witte baard, bijbelse outfits en een free rock ensemble tot zijn beschikking die zijn esoterische invallen begeleidden met psychede-lische improvisaties.

Dat is de manier, zeg ik u, dat is de manier. Leve onze leiders.

MAURO PAWLOWSKI