NIEUWSBRIEF

Dit is een BBRC bed, oftewel cobol. Meestal slapen er zo’n drie gevangenen op en worden ze voor 20 tot 50 pesos verhuurd aan stelletjes. Deze gevangenen zien er relaxed uit en dat zijn ze ook. Ze mogen ongelimiteerd bezoek ontvangen en zolang ze niet proberen te ontsnappen zijn ze vrij om te doen en laten wat ze willen. Toen één van hen, zo’n drie jaar geleden, een huisgemaakte bom liet ontploffen en door de gevangenisdirecteur naar de isolatiecel werd gestuurd lachte de gevangene hem recht in zijn gezicht uit.

p het eiland Cebu zijn er twee gevangenissen. De een is je derde-wereld-nachtmerrie-uit-de-hel volgepropt met blije, relaxte mensen. De andere is een hyper moderne instelling waar de compleet getraumatiseerde gevangen elkaar vol intense haat naar het leven staan. Het Bagong Buhay Rehabilitatie Centrum is dertig jaar geleden gebouwd en biedt ruimte aan zo’n 250 gevangen. Er zitten er vandaag de dag zo’n 1600 vast. Het is er zo stampensvol dat er niet genoeg ruimte is voor iedereen om tegelijkertijd te gaan liggen en dus slapen de gevangenen in ploegen.

Het is er ook te druk om de deuren van de cellen te kunnen sluiten en dus is het net één grote mierenhoop. Naar het schijnt gaat het er iets rustiger aan toe sinds ze zo’n 900 drugsverslaafden naar een andere nabijgelegen ruimte verplaatst hebben.

Zoals veel gevangenissen op de Filippijnen, is het BBRC gebouwd naar oud koloniaal model; een vierkant van zand met een dikke muur er omheen. De bewakers weigeren een voet over de drempel te zetten als ze niet met minstens 20 man zijn en gedekt worden door een legertje scherpschutters op het dak. Van riolering hebben ze in BBRC nog nooit gehoord. Er is nooit genoeg eten en douchen kun je het beste als het regent. Dit klinkt toch als de hel? Maar het is er eigenlijk zo erg nog niet. Omdat er zo goed als geen bewakers zijn moeten de gevangenen voor zichzelf zorgen. Dat doen ze via zogeheten cellblock lines. De hele gevangenis is opgedeeld in zo’n 13 cellblocks van ongeveer 100 vierkante meter, waarbinnen zich zo’n 100 á 200 gevangen bevinden. Elk cellblock kent een eigen burgemeester, een boyso, die de vrede moet zien te handhaven en problemen van medegevangen oplost. De boyso zorgt voor medicijnen als er een zieke is, helpt met het bijhouden van de papierwinkel en organiseert van tijd tot tijd lijfstraffen voor ongehoorzame cellblockers. Dat laatste stelt op zich niet eens zo heel veel voor want het staat iedere gevangene vrij van cellblock te wisselen als het hem niet bevalt.

CPDRC—Cebu Provinciale Detentie en Rehabilitatie Centrum—ligt maar een paar kilometer verderop maar is een andere wereld.

De eindverantwoordelijke is de mayor de mayoris, een soort van superburgemeester die gekozen wordt door een raad van cel-oudsten. Alle onderlinge rivaliteit tussen de celblokken wordt door hem bemiddeld en opgelost. Hij beschikt over een eigen leger, een secretaris en over de ongekende luxe van een wekkerradio en een eigen cel van twee vierkante meter.

Net als iedere samenleving kent ook de BBRC een eigen economie. En die bloeit als nooit te voren. Winkeliers (gevangenen die op ruilhandel gebaseerde bedrijfjes runnen) kunnen spullen van de politie kantine kopen. Je kunt je natuurlijk ook specialiseren als makelaar want de onroerend goed prijzen rijzen de pan uit. Een gevangene, Henry, kocht een aantal jaar geleden zijn slaapbox van ongeveer een kubieke meter voor zo’n 2000 pesos. Hij kan hem nu voor 3,5 ton verkopen.

Barbie, die al vier keer op rij is verkozen tot Miss BBRC (ja, ze hebben Miss verkiezingen), krijgt zo’n 20 pesos voor een blowjob. Hij zou het ook niet erg vinden gratis zijn diensten te verlenen maar ja, met al die cashflow... Je zou gek zijn om het niet aan te nemen.

Het Cebu Provinciale Detentie en Rehabilitatie Centrum is andere koek; een hyper moderne gevangenis, gebouwd naar Amerikaans model compleet met vingerafdruk scanners, bewakingcamera’s en oranje overalls. De gevangenis wordt gerund door Byron F. Garcia. Hij leidde me rond en stond toe dat ik alles fotografeerde wat ik wilde. Hier zijn foto’s die ik in beide gevangenissen heb genomen.

ADAM JASPER


CONTINUED:
FIN DE BAK | 1 | 2 | Next>