NIEUWSBRIEF

TEKST: LESLEY ARFIN & AVA MEES LIST



Voor tienermeisjes in de jaren ’80 waren er twee cruciale boeken die je moest lezen. Forever van Judy Blume en Go Ask Alice van Anoniem (mmmm Anoniem, dan wist je gewoon al dat het goed ging zijn!). Van Forever leerde je alles wat je moest weten over seks—voornamelijk dat het normaal is dat jongens hun piemels namen geven als ‘Ralph’. En Go Ask Alice leerde je alles over drugs.

ls je het nu zou herlezen zou je in lachen uitbarsten vanwege de wollige antidrugs boodschappen die tussen de regels van een echt dagboek zijn gepropt. Net meisje verandert in een zware junk nadat ze een keer een LSD trip krijgt op een feestje, die strekking had het. Fascinerend materiaal voor een ‘jong volwassene’. Er waren twee reacties mogelijk: óf je scheet in je broek voor drugs, óf je kwam met je vrienden tot de conclusie dat jullie in je broek scheten voor drugs, maar ondertussen bij jezelf dacht: “Ik kan niet WACHTEN tot ik deze shit uit kan proberen!”

Weet je wat voor ons nog een reden was om drugs te proberen? Films. En televisie. En die DARE T-shirts. Eigenlijk was alles wel een excuus om drugs te gebruiken. Hieronder onze favoriete jeugdfilms (niet dat het films voor kinderen waren, maar we hebben ze nou eenmaal gezien toen we nog tieners waren) waardoor we beseften dat drugs leuk en tof zijn ondanks alle ontelbare leugens die het tegendeel beweren.

GOODFELLAS Tering, ken je dat shot waar Ray Liotta een gigantische berg coke van een spiegel afsnuift en dan opkijkt terwijl de camera inzoomt op zijn bloeddoorlopen ogen en ‘Gimme Shelter’ op de achtergrond speelt, waarna er in het volgende shot een vliegtuig voorbij raast? Ik wil niet al te erg als een filmacademie-nerd klinken, maar als dat niet het grootste moment in cokecinema is dan weet ik het ook niet meer. Op de tweede plaats komt de “Are you my mom?” scène uit Boogie Nights.		COREY HAIM AND COREY FELDMAN Ja, ik besef me dat de Coreys geen film zijn maar als je bedenkt hoe bizar hun levens zijn is het dan niet net een film? Hoe fout kan het lopen met kindsterretjes? Toen ik hoorde dat ze junkies waren vond ik ze nog veel leuker. Lost Boys was te gek omdat Jason Patrick zo schattig was en het themalied “Cry Little Sister” gothic was voor mensen die niet gothic waren. Ik weet eigenlijk niet of de Coreys toen al aan de drugs waren. Ik denk dat ze pas echt op dreef raakten na Blown Away, een soort softporno met de Coreys en Nicole Eggert. Het enige wat ik me nog herinner uit Blown Away is dat zij naakt achter een gigantische teddybeer zit. Ze probeerde de Coreys op te geilen maar geilde uiteindelijk heel Amerika op!
THE FRENCH CONNECTION Mijn vader had deze gehuurd toen ik een kind was en we keken ernaar op onze gloednieuwe videorecorder. Er zit een scène in waarbij Gene Hackman in een kroeg zit met alleen maar donkere mensen en hij laat ze al hun drugs inleveren, als een soort razzia. Dus legen de heren hun zakken op de bar en alle denkbare drugs komen te voorschijn. En dan giet Gene er bier overheen. Ik verbaasde me op dat moment over van alles. Over bier, over dat spul in witte zakjes, dat spul in bruine zakjes, dat opgerolde spul en dat poederige spul wat overal heen vloog. Ondertussen riepen die mannen dingen als “Aw c’mon man!” en ik dacht bij mezelf: “hmm, ze zijn wel erg aan die dingen gehecht, ik vraag me af wat het uithaalt...”		WHERE THE DAY TAKES YOU Ik kan me niet zo heel erg veel van deze film herinneren, behalve dat van huis weglopen om een dakloze verslaafde hoer te worden zo slecht nog niet leek. Ten eerste waren er geen ouders! Als je van huis wegloopt kan je ontbijten met snoep, zo laat opblijven als je wil, en zonder schuldbesef jong sterven. Cool! Ik fantaseerde altijd hoe ik een schattig beschut bedje zou maken onder een brug en stoere straatjongens zou ontmoeten met namen als Zero en Puppy-Butt. Mijn straatnaam zou Cookie zijn en ik zou een lang en zwaar leven leiden om mijn klanten tevreden te houden, maar zolang ik bij hen een föhn kon gebruiken om mijn haar te stylen was er niets aan de hand. Uiteindelijk zou ik volwassen worden en voorlichting geven aan kids over mijn leven op straat en mijn dagen aan de Angel Dust. Ik kan me haast niet voorstellen dat dit echt het plot van Where the Day Takes You was, maar het zou nog wel eens een aardige Starsky and Hutch aflevering kunnen zijn.

CONTINUED:
SO, AHAB... | 1 | 2 | Next>